Powieść Kate Thompson czyta się jednym tchem i z dużym emocjami, które podsyca świadomość, iż fabuła oparta została na autentycznych wydarzeniach. Jednak dopiero gdy poznamy posłowie, uzmysławiamy sobie, jak wiele postaci i sytuacji opisanych przez autorkę stanowi prawdziwą historię. Akcja rozgrywa się podczas drugiej wojny światowej na wyspie Jersey, która jest pod niemiecką okupacją. Mieszkańcy radzą sobie, jak mogą z wojenną rzeczywistością, gdy jednak zaczynają cierpieć głód, a liczne nakazy i zakazy oraz ciągła inwigilacja stają się codziennością, niektórzy załamują się psychicznie. Dla wielu osób jedyną rozrywką i ucieczką od wojennego koszmaru stają się książki. Problem w tym, że do miejscowej biblioteki nie docierają już dostawy, a wiele tytułów zostało uznanych przez nazistów za wrogie i w związku z tym zakazane. Na tej liście znajdują się nawet powieści przygodowe Jacka Londona i proza Ernesta Hemingwaya. Miejscowa bibliotekarka, Grace La Motté, z narażeniem życia ukrywa w specjalnym pomieszczeniu książki znajdujące się na czarnej liście. Wraz z przyjaciółką, listonoszką Beą Gold, zakłada Wojenny Klub Książki. Okazuje się, że spotkania w bibliotece i rozmowy o literaturze cieszą się ogromnym powodzeniem wśród wyspiarzy. Jak jednak obejść cenzurę i nie dać się przyłapać na konspiracyjnej działalności? To wymaga i pomysłowości, i odwagi, zwłaszcza że w grę wchodzi wolność, a nawet życie, gdyż za łamanie zakazów grozi w najlepszym razie więzienie, a w najgorszym śmierć. Autorce udało się bardzo realistycznie, a jednocześnie klimatycznie opisać wojenny świat, w którym ludzie szukają ukojenia w słowie pisanym. Miłość do książek zbliża i jednoczy, ale staje się też zagrożeniem, tym bardziej, że wciąż do wojskowej komendy napływają donosy, a obok ruchu konspiracyjnego rodzi się też kolaboracja. Główne bohaterki, Grace i Bea, doświadczają podczas wojny niejednej tragedii i muszą dokonywać trudnych wyborów. Najgorsze jednak jest to, że są i takie sytuacje, w których nie mogą decydować, bo ktoś robi to za nie i wbrew ich woli. Oprócz wzruszających scen w bibliotece, gdy miłośnicy książek dzielą się swoją pasją, śledzimy dramatyczne wydarzenia, które są nieprzewidywalne. Autorka nie oszczędza postaci i nie jest to tylko efektem jej wyobraźni, gdyż – jak wspomniałam na początku – znaczna część bohaterek i bohaterów ma swoje pierwowzory. Na uwagę, oprócz treści, zasługuje także forma powieści – każdy rozdział poprzedzony jest krótkim wprowadzeniem na temat konkretnej zakazanej książki. Czasem te tytuły zaskakują, innym razem są to przykłady bardzo dobrze znanych dzieł, z których wiele zostało spalonych przez nazistów jeszcze przed wybuchem wojny. Interesujące są ostatnie strony – od autorki, która opisuje genezę swojej książki, ale sporo miejsca poświęca również historii wyspy Jersey i jej mieszkankom oraz mieszkańcom. Śmiało można powiedzieć, że „Wojenny Klub Książki” to hołd złożony literaturze oraz ludziom, którzy z narażeniem życia ją czytali oraz propagowali podczas wojny. Całość napisana jest lekko, ale błyskotliwie, z dbałością o styl oraz język. I – co ciekawe oraz cenne – mimo poważnej tematyki jest tu też miejsce na odrobinę subtelnego poczucia humoru. POLECAM SZCZERZE wszystkim, którzy cenią i lubią niebanalne opowieści z wielką historią w tle. W dodatku historią ukazaną rzetelnie i z dbałością o szczegóły.

Zachwyciłam się… od pierwszych stron. W tej historii jest coś tak prawdziwego, tak głęboko ludzkiego, że trudno przejść obok niej obojętnie. To opowieść o wojnie, ale nie o tej pełnej bitew czy wielkich bohaterów. To wojna widziana z bliska - przez pryzmat zwykłego człowieka, jego codziennych lęków, małych gestów i słów, które potrafią podtrzymać na duchu wtedy, gdy wszystko inne się rozpada. Akcja powieści - inspirowana prawdziwymi wydarzeniami - rozgrywa się w 1943 roku, na okupowanej przez Niemców wyspie Jersey. To miejsce odcięte od świata, duszne od strachu i głodu. W tej klaustrofobicznej przestrzeni szczególnie wyraźnie widać, jak bardzo ludzie potrzebują choćby odrobiny światła - czegoś, co pozwoli im pamiętać, że poza wojną istnieje jeszcze inny świat. W takim właśnie mroku rodzi się niezwykła inicjatywa - Wojenny Klub Książki. Jego pomysłodawczynią jest Grace La Motté - bibliotekarka o nieugiętym sercu i cichej determinacji. Zakładając klub, daje mieszkańcom wyspy bezpieczne miejsce do spotkań, rozmów i wspólnego czytania. Te spotkania stają się dla nich jak oddech - krótki, ale konieczny, by przetrwać kolejny dzień. U boku Grace stoi jej przyjaciółka Beatrice (Bea) Gold - listonoszka, której codzienność balansuje na granicy ryzyka. Bea przechwytuje donosy kierowane do niemieckich władz. Niszczy je lub ukrywa, a czasem ostrzega tych, których nazwiska pojawiają się na kartkach pisanych z lęku lub z desperacji. To praca niewidoczna, pozbawiona świadków, a jednak obarczona ogromną odpowiedzialnością. Jedno ocalone nazwisko, jeden zniszczony list może oznaczać czyjeś życie. Bea działa w ciszy, z pozoru zwyczajnie. To właśnie Grace i Bea są sercem tej opowieści - dwie kobiety, które w świecie pełnym terroru odnajdują w sobie siłę, by chronić innych. Ich losy splatają się z historiami mieszkańców Jersey, ludzi zmagających się z głodem, strachem i samotnością, ale też z niegasnącą potrzebą bliskości. Kate Thompson z wielką wrażliwością pokazuje, jak w mroku okupacji rodzi się wspólnota. Jak ludzie - mimo strachu i niepewności - potrafią trwać przy sobie, wspierać się i podtrzymywać na duchu. To właśnie w tych relacjach, w codziennych wyborach i w cichych aktach solidarności odsłania się prawdziwa siła bohaterów. W tej książce najmocniejsze są właśnie te pozornie małe i ciche akty dobra. To one pokazują, że w czasach największego mroku, największą siłę mają słowa, przyjaźń i odwaga zwyczajnych ludzi. Grace i Bea przypominają, że świat można ocalić po cichu - strona po stronie, gest po geście, człowiek po człowieku. Że nawet najmniejszy płomyk potrafi rozświetlić najgłębszą ciemność.

Zachwyciłam się… od pierwszych stron. W tej historii jest coś tak prawdziwego, tak głęboko ludzkiego, że trudno przejść obok niej obojętnie. To opowieść o wojnie, ale nie o tej pełnej bitew czy wielkich bohaterów. To wojna widziana z bliska - przez pryzmat zwykłego człowieka, jego codziennych lęków, małych gestów i słów, które potrafią podtrzymać na duchu wtedy, gdy wszystko inne się rozpada. Akcja powieści - inspirowana prawdziwymi wydarzeniami - rozgrywa się w 1943 roku, na okupowanej przez Niemców wyspie Jersey. To miejsce odcięte od świata, duszne od strachu i głodu. W tej klaustrofobicznej przestrzeni szczególnie wyraźnie widać, jak bardzo ludzie potrzebują choćby odrobiny światła - czegoś, co pozwoli im pamiętać, że poza wojną istnieje jeszcze inny świat. W takim właśnie mroku rodzi się niezwykła inicjatywa - Wojenny Klub Książki. Jego pomysłodawczynią jest Grace La Motté - bibliotekarka o nieugiętym sercu i cichej determinacji. Zakładając klub, daje mieszkańcom wyspy bezpieczne miejsce do spotkań, rozmów i wspólnego czytania. Te spotkania stają się dla nich jak oddech - krótki, ale konieczny, by przetrwać kolejny dzień. U boku Grace stoi jej przyjaciółka Beatrice (Bea) Gold - listonoszka, której codzienność balansuje na granicy ryzyka. Bea przechwytuje donosy kierowane do niemieckich władz. Niszczy je lub ukrywa, a czasem ostrzega tych, których nazwiska pojawiają się na kartkach pisanych z lęku lub z desperacji. To praca niewidoczna, pozbawiona świadków, a jednak obarczona ogromną odpowiedzialnością. Jedno ocalone nazwisko, jeden zniszczony list może oznaczać czyjeś życie. Bea działa w ciszy, z pozoru zwyczajnie. To właśnie Grace i Bea są sercem tej opowieści - dwie kobiety, które w świecie pełnym terroru odnajdują w sobie siłę, by chronić innych. Ich losy splatają się z historiami mieszkańców Jersey, ludzi zmagających się z głodem, strachem i samotnością, ale też z niegasnącą potrzebą bliskości. Kate Thompson z wielką wrażliwością pokazuje, jak w mroku okupacji rodzi się wspólnota. Jak ludzie - mimo strachu i niepewności - potrafią trwać przy sobie, wspierać się i podtrzymywać na duchu. To właśnie w tych relacjach, w codziennych wyborach i w cichych aktach solidarności odsłania się prawdziwa siła bohaterów. W tej książce najmocniejsze są właśnie te pozornie małe i ciche akty dobra. To one pokazują, że w czasach największego mroku, największą siłę mają słowa, przyjaźń i odwaga zwyczajnych ludzi. Grace i Bea przypominają, że świat można ocalić po cichu - strona po stronie, gest po geście, człowiek po człowieku. Że nawet najmniejszy płomyk potrafi rozświetlić najgłębszą ciemność.

„Wojenny klub książki” autorstwa Kate Thompson to opowieść, która emanuje zapachem kurzu starych stron, stłumionym szeptem biblioteki oraz ciężarem wojennej przeszłości, odciskającym się w każdym kamieniu ulic. Na wyspie, gdzie morze zdaje się pochłaniać horyzont, a niebo przybiera kolor stalowego pyłu, życie mieszkańców wisi na cienkiej nitce — między głodem a nadzieją, strachem a codziennym oporem. Thompson prowadzi nas w głąb tego świata, krok po kroku, odsłaniając jego cichą heroiczność i subtelne dramaty.Grace, bibliotekarka, jest strażniczką słowa i meandrów przeszłości. Jej sekretny zbiór zakazanych książek, skryty w małej szafce, staje się symbolem niemego i nieuchwytnego oporu: tu literackie dusze przetrwają, nawet gdy świat na zewnątrz wydaje się nieprzyjazny. Każda zakazana powieść, którą otacza ramieniem, to latarnia w mroku okupacyjnego życia. Stanowi promień nadziei, który płonie,pozwala przetrwać tygodnie pełne głodu, strachu i egzystencjalnej samotności. W jej cichej, pozornie uporządkowanej rzeczywistości pojawia się Bea, listonoszka o żywym temperamencie, która staje się ręką działania tam, gdzie słowa nie wystarczą. Bea opóźnia listy śmierci, chroni mieszkańców i stawia czoła okrucieństwu wojny twarzą w twarz. Ich relacja jest subtelna, pełna niedopowiedzeń i napięcia, a równocześnie oparta na wspólnym zrozumieniu: nie chodzi o wielkie gesty, lecz o codzienne akty fundamentalnej odwagi, które ratują istnienia ludzkie.Thompson nie oszczędza czytelnika w pokazywaniu brutalnej rzeczywistości okupowanego Jersey. Bohaterowie walczą nie tylko z wrogiem, ale także z niedostatkiem jedzenia, brakiem leków, zmęczeniem i wzmożonym lękiem, który wkrada się do każdego domostwa. W tej powieści napisanej na kanwie prawdziwych wydarzeń wojna jest pełnoprawnym uczestnikiem. Cieniem, który kładzie się na każdej decyzji, każdym spojrzeniu, każdym ukradkowym geście przerwania zła. Autorka chce pokazać, że człowieczeństwo nie zna prostych granic: niemieccy żołnierze mają swoje obawy, listy do rodzin, tęsknotę za normalnością. Dla niej nie są jedynie wcieleniem zła, lecz ludźmi, którzy zostali wciągnięci w machinę bezwzględnej historii. Miałam problem,by na te słowa nie przewracać oczami z zażenowania i nie przerwać lektury. Bezapelacyjnie, to od nas zależy, w którą stronę pokierujemy nasze losy. Czasem odmowa brania udziału w morderstwach to największy heroizm... Zdaje się część globu o tym zapomina. Klub książki, który Grace zakłada, to coś więcej niż miejsce spotkań. To mikroświat oddechu i wolności, azyl dla złamanych dusz, gdzie można odnaleźć radość, śmiech i wspólną troskę. Każdy rozdział, zaczynający się od historii zakazanej książki, jest jak małe okno do zdarzeń minionych i przypomnienie, że słowo pisane może być jedyną bronią w walce z ignorancją, tyranią i strachem. Thompson przygląda się tym literackim aktom oporu z ciekawością antropologa i wrażliwością artystki, wplatając fakty historyczne w tkankę powieści w sposób, który wzbogaca fabułę, nie przytłaczając jej suchą dokumentacją. Postaci w powieści są różnorodne, dynamiczne, czasem wyidealizowane i niestety szkicowo nakreślone, ale jeśli szukacie czegoś po prostu dla relaksu, to nie powinno stanowić to większego problemu w odbiorze. Grace, choć odległa i pełna moralnej pewności, staje się symbolem intelektualnego oporu. Jej subtelna determinacja i poświęcenie pewnie część czytelników zainspirują, nawet jeśli niełatwo w nią wniknąć. Bea natomiast jest bohaterką krwisto-ludzką, pełną sprzeczności, bólu i pulsującego gniewu, a jednocześnie niezłomną w działaniu. To jej perspektywa tętni i porusza najbardziej. Arbitralne decyzje postaci wprowadzają potrzebne napięcie. Sprawiły,że mimo wielu zgrzytów postanowiłam lekturę przeczytać do końca.Pulsuje tu również motyw literatury jako schronienia i źródła elementarnej siły. Książki stają się nie tylko eskapizmem od wrogiej rzeczywistości, ale też integralną częścią codzienności oraz aktem odwagi. Wśród cichych półek biblioteki, w szeptach czytelników i w odważnych gestach Grace i Bei, rodzi się poczucie wspólnoty i odporności, które pozwala wierzyć w lepsze jutro w świecie pełnym permanentnego strachu. Thompson opowiada o pokłosiu działań zbrojnych nie tylko przez pryzmat heroicznych czynów, lecz także przez wytrwałość i ludzką solidarność. To powieść, która z jednej strony cieszy narracyjnym dynamizmem,z drugiej odrobinę zgrzyta haniebnym w mojej ocenie przedstawieniem Niemców i brakiem pogłębienia wiwisekcji psychiki postaci, z trzeciej w subtelny sposób zmusza do refleksji nad moralnością, poświęceniem i tym, co czyni nas ludźmi.„Klub Książki Wojennej” to w efekcie finalnym prosta formalnie historia, nie bez wad, w której odwaga i poświęcenie splatają się z przyjaźnią, miłością i fascynacją słowem pisanym. Thompson peroruje, że nawet w najciemniejszych czasach literatura może być pomostem, a wspólnota — tarczą. Trudno się z nią nie zgodzić, co bezwzględnie muszę docenić.